بیماری ام.اس. چیست؟

اشتراک گذاری در facebook
اشتراک گذاری در google
اشتراک گذاری در twitter
اشتراک گذاری در linkedin

بیماری ام.اس. چیست؟

اسکلروز چندگانه[1] یا همان .M.S، یک بیماری مزمن وابسته به سیستم اعصاب مرکزی (CNS[2]) است که می تواند منجر به ناتوانی جسمی و روحی شود. این عارضه، دومین اختلال عصبی شایع است که بیشتر در جوانان بالغ 20 تا 40 ساله دیده می شود. علائم بیماری ام.اس. شامل اختلالات بینایی، اسپاسم، اختلال در مهارت های حرکتی و راه رفتن، ضعف عضلانی، آستیگماتیسم، لرزش، سرگیجه، اختلال عملکرد جنسی، احساس سوزن سوزن شدن و درد مزمن، مشکلات حسی و اختلالات مثانه است. علاوه بر این، علائم “نامرئی” مانند خستگی، درد نوروپاتی و نقص شناختی نیز رایج است.

هنگامی که فردی به ام.اس. مبتلا می شود معمولاً بیماری تا پایان عمر ادامه می یابد با این حال، داروها و روش های درمانی متفاوتی می تواند به بیمار در کاهش علائم بیماری کمک کند و تلاش محققان در زمینه کشف یک روش درمانی مؤثر همچنان ادامه دارد.

هیچ روش مؤثری برای درمان مولتیپل اسکلروزیس وجود ندارد. درمان دشوار است و داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی اغلب نتایج رضایت بخشی به همراه نداشته است. به عنوان مثال، درمان علامتی مبتنی بر آرامش عضلات است. تاکنون، مؤثرترین روش درمانی برای متوقف کردن پیشرفت مولتیپل اسکلروزیس، اینترفرون درمانی[3] بوده است.

امروزه فتوتراپی، به ویژه لیزر درمانی، در تحقیقات در زمینه های بافت های مختلف مانند تاندون ها، اعصاب، بافت پوست، استخوان ها، ماهیچه ها و سیستم اعصاب مرکزی به طور گسترده ای مورد استفاده قرار گرفته است.

.

دستگاه اعصاب مرکزی

سیستم اعصاب مرکزی از اجزاء حیاتی مغز و نخاع و تعداد زیادی رشته های عصبی تشکیل شده است که به طور مستقیم به مغز متصل می شوند و به آنها “عصب جمجمه ای” گفته می شود. مغز، تمامی فعالیت های بدن را کنترل می کند و طناب نخاعی مسیر اصلی پیام رسانی از مغز به همه بخش های بدن است.

.

https://img.webmd.com/dtmcms/live/webmd/consumer_assets/site_images/articles/health_tools/nervous_system_overview_slideshow/493ss_thinkstock_rf_nervous_system.jpg

سیستم اعصاب مرکزی

.

یاخته های عصبی (آکسون ها) وظیفه انتقال پیامهای عصبی از مغز به تمامی اندام های بدن را بر عهده دارند. پوشش فیبرهای عصبی، ماده ای چند لایه با غشاء چربی به نام “میلین[4]” است که نقش یک غلاف محافظتی را بازی می کند و سرعت انتقال پیامهای عصبی را بالا می برد.

در بیماری ام.اس. که علت آن نیز ناشناخته است، میلین توسط سیستم ایمنی بدن مورد حمله قرار می گیرد و روند طبیعی انتقال سیگنال های عصبی در آکسون ها از مغز به اندام های محیطی مختل می شود. به عبارت دیگر، سیستم ایمنی بدن دچار عارضه خود ایمنی (اتوایمیون) می شود و به بافت های خود حمله می کند.

.


نورون سالم

.

به این ترتیب، دستگاه ایمنی به میلین حمله می کند و بخشی از آن یا تمام آن را از بین می برد و زخم هایی به جای می گذارد که به آنها ضایعه، پلاک یا اسکلروز گفته می شود. آسیب وارد آمده به میلین، منجر به اختلال حرکت پیام ها در راستای رشته عصبی می شود. ممکن است پیام آهسته یا نامفهوم شود یا از یک رشته عصبی به دیگری منتقل شده (اتصالی کند) و یا کلا رد شود.

.

https://images.emedicinehealth.com/images/article/main_image/myelin-sheath-damage.jpg

نورون آسیب دیده

.

تولید میلین از ابتدای تولد آغاز می شود که روند آن در سه ماهه بدو تولد کم است اما به تدریج سریع تر می شود و کودک امکان خزیدن و راه رفتن را پیدا می کند. تولید میلین تا سنین نوجوانی هم می تواند ادامه پیدا کند.

.

نقش لیزر در درمان بیماری ام.اس.

بهتر است در مورد درمان های لیزری باور غلط نداشته باشیم. لیزر مانع از بروز بیماری اسکلروز نمی شود، اما قدرت و توانایی های بیماران را حتی در پیشرفته ترین مراحل بیماری، به طور قابل توجهی افزایش می دهد و از شدت درد بیماران کاسته می شود. همچنین، روند پیشرفت بیماری را به تأخیر می اندازد و از کاهش وزن ناشی از ایمن سازی جلوگیری می کند. به همین دلیل، انرژی و روحیه بیمار بهتر می شود. بعد از معالجه، بیماران می توانند به تنهایی حرکت کنند، مسافت های کمی را طی کنند و صبحانه خود را به تنهایی میل کنند. به این ترتیب، وابستگی بیماران به اشخاص دیگر کمتر شده و این به خودی خود یک موفقیت شخصی است.

لیزر تراپی به کمک لیزرهای کم توان (LLLT[5])، از خواص ضد التهابی[6]، تعدیل کننده سیستم ایمنی[7] و احیاء کنندگی بافت[8] برخوردار است. همچنین، در بهبود کیفیت زندگی در بیماران مبتلا به ام.اس. نیز مؤثر است. لیزر تراپی، می تواند طیف گسترده ای از فرآیندهای سلولی را در بر بگیرد که شامل موارد زیر است:

(1) محافظت در برابر مرگ سلول و بافت

(2) تحریک سلولی، بهبود و ترمیم زخمها

(3) کاهش درد، تورم و التهاب

.

مطالعات بالینی

در مطالعه ای که در دانشگاه هایدلبرگ (ورشو لهستان) روی 42 بیمار مبتلا به .M.S انجام گرفت، 16% پیشرفت در کیفیت جسمی زندگی و 67% بهبود در کیفیت روانی زندگی بیماران گزارش شده است. در این روش درمانی، 10 جلسه پرتو درمانی خون به کمک لیزر از طریق پوست روی بیش از 4 رگ سطحی در طی دو هفته و پس از آن 3 جلسه پرتو درمانی طی 3 هفته انجام شد. پس از پایان دوره درمان، بیمار قوی تر و انرژی و روحیه او تقویت شده بود.

درمانهای لیزری و میدانهای الکترومغناطیسی پالسی می توانند سبب تحریک بازسازی و عملکرد عصب، حتی در آسیب های وارده به سیستم اعصاب مرکزی شوند. از اینرو، قادرند تا حدودی کیفیت زندگی فرد را بهبود ببخشند و باعث کاهش میزان دمیلیناسیون[9]، التهاب[10] و نوروپاتی های وابسته به ام.اس. شوند.

در این روش درمانی، از لیزرهای کم توان بر روی پوست اطراف گردن و ستون فقرات بیمار استفاده می شود. میکروسیرکولاسیون بهبود یافته و التهاب بافت و اندام های آسیب دیده کاهش می یابد، در حالی که بازسازی تقویت می شود.

به گفته پزشکان دانشگاه Łódź، بیماران بعد از لیزر درمانی عموماً احساس قدرت، قوت و قاطعیت بیشتری می کنند. یافته های آزمایشگاهی تأکید می کنند که با تحریک رشد غلاف میلین در اطراف عصب و افزایش غلظت اندروفین که به سیستم ایمنی بدن کمک می کند، بازسازی فیبرهای عصبی امکان پذیر است.

آزمایشات نشان داده اند که حتی در پیشرفته ترین مراحل بیماری، پیشرفت در طی چند ماه وجود دارد. البته هنوز اطلاعات دقیقی از عوارض منفی شناخته شده ناشی از استفاده از لیزرهای تحریک سلولی در دسترس نیست. باید توجه داشت که گرم شدن پوست با لیزر تحریک سلولی بیولوژی بدون درد است و به پوست آسیب نمی رساند.

.

لیزرهای مورد استفاده در پرتودرمانی بیولوژی ام.اس.

لیزرهایی که در این زمینه مورد استفاده قرار می گیرند، معمولاً در طول موج های نور مرئی یا مادون قرمز نزدیک (NIR) قرار دارند که توسط کروموفورهای میتوکندریال، به ویژه سیتوکروم c اکسیداز[11] جذب می شوند، مانند:

  1. لیزر هلیوم – نئون (He-Ne) در طول موج 632/8 نانومتر
  2. لیزرهای دایودی گالیوم آرسناید (GaAs) در خط 904 نانومتر
  3. لیزرهای دایودی آلومینیوم گالیوم ایندیم فسفات (AlGaInP) در طول موج 660 نانومتر

لیزرهای کم توان، اثر گرمایی ندارند و دمای سلول را بیش تر از 0/1 تا 0/5 درجه سانتیگراد افزایش نمی دهد، بلکه براساس تحریک سلول ها در طول دوره درمان کار می کنند.

پرتو درمانی سبب ایجاد یک واکنش جسمی و شیمیایی در سلول ها می شود که به نوبه خود به تغییر در خواص و رفتار آنها مانند افزایش جریان خون و فعال شدن مغز استخوان منجر خواهد شد. از جمله مزایای آن می توان به حساسیت کمتر به درد، بهبود سریع تر زخم ها، سوختگی ها و استخوان های شکسته و بازسازی عضلات و حتی غلافهای عصبی اشاره کرد.

.

سخن آخر با بیماران مبتلا به ام.اس.

اجازه ندهید این بیماری روند زندگی شما را به مخاطره بیاندازد و یا روحیه شما را تضعیف کند.

  • به انجام فعالیت های روزمره زندگی، آن هم به بهترین نحو ادامه دهید.
  • ارتباط خود را با دوستان و خانواده حفظ کنید.
  • سرگرمی های و علایق خود را که از عهده انجام شان برمی آیید، دنبال کنید.

.

لیزر درمانی در اختلالات عصبی

تحقیقات لیزر درمانی که تاکنون در زمینه اختلالات عصبی[12] صورت گرفته شامل موارد زیر است:

• بیماری آلزایمر

• اسکلروز جانبی آمیوتروفیک

• اثرات مغز (Brain Effects)

• آسیب مغزی

• اختلالات سیستم عصبی مرکزی

• اثرات وابسته به مغز (Cerebral Effects)

• فلج مغزی

• اسکلروز چندگانه

• عصب

• بازسازی اعصاب در کودکان

• بازسازی اعصاب – محافظت

• نوروپاتی

• محافظت از سمیت عصبی

• بیماری پارکینسون

• بازسازی عصب محیطی

• سکته

.

پانوشت

اسکلروز: تصلب یا سخت شدگی


[1] Multiple Sclerosis

[2] central nervous system

[3] interferon therapy

[4] myelin

[5] Low level laser therapy

[6] anti-inflammatory

[7] immune modulating

[8] tissue regenerative

[9] demyelination

[10] inflammation

[11] cytochrome c oxidase

[12] Neurological Disorders

۱ دیدگاه دربارهٔ «بیماری ام.اس. چیست؟»

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *